از نفوذ فرهنگی تا حیات خلوتی از جنس اپوزیسیون نظام/ وقتی دیپلماسی فرهنگی در جشنواره جهانی وارونه ترسیم می شود!

جشنواره جهانی فجر هم با تمامی حواشیش به اتمام رسید، از حاشیه های حضور پسر دبیر جشنواره در یکی از پست های مهم جشنواره تا حضور فیلم های حاشیه دار مارموز و آستیگمات در بخش مسابقه که باعث انتقادات ریز و درشتی به جشنواره شد. اما حالا بعد از پایان این دوره از جشنواره وقت مناسبی برای ارزیابی کارنامه رضا میرکریمی و همکارانش در چهارمین دوره برگزاری این جشنواره مهم است. جشنواره ای که  دبیر جشنواره اش، آنطور که در کنفرانس مطبوعاتی پیش از آغاز جشنواره اعلام کرد حدود ۸ میلیارد تومان خرج برداشته است، هزینه ای که در این وضعیت اقتصادی کشورمان و به خصوص نوسانات بازار ارز به راحتی نمی توان از کنار آن گذشت.

 

جشنواره ی جهانی فجر چهار سالی است که از جشنواره ملی فجر که همیشه در بهمن ماه برگزار می شد جدا شده است و با تیمی جدید و دبیر مستقل اداره می شود. با رصد دقیق این دوره از جشنواره که تجربیات سه ساله مسئولانش را دربرداشته سوالات فراوانی به وجود می آید، از جمله نحوه انتخاب فیلم های جشنواره و مسئولان آن و رابطه این جشنواره با سبک زندگی ایرانی-اسلامی؛ از این جهت در ابتدا لازم است تا به مهمترین بخش یک جشنواره یعنی هدف و سیاست گزاری آن پرداخته شود و معین گردد که که اساساً جشنواره ای با این همه هزینه چه هدف گزاری فرهنگی دارد و اساساً چه کمکی به اعتلای سینمای ایران در سطح جهانی می کند.

Sending
User Review
0 (0 votes)
2018-05-09T10:32:15+00:00

درج دیدگاه